Gedichten

Dear Droef Citizens!

First of all, I will introduce myself
My name is Saint Nicholas, I’m 700 years old and come from Spain
Actually from Turkey but that is quite unknown
Ask Wikipedia to explain! ;)

Children know me from bringing presents
And from my happy helpers called “Zwarte Pieten”
Happy faces, happy music, presents all over the place
And so many sweats are eaten!

Big profits for all the shops and stores
Chocolate, marzipan and spice nuts are sold
Not to mention the luxury presents
For the winter months that are so cold!

Actually I am not here just to bring you presents
I am a patron Saint protecting kids, sailormen and more
My life is dedicated to reaching the Relief (/Verlichting)
And I share my money with the poor

My message is: Spread the love!
Like Gandhi said: Where there is love, there is life!
But that will be no problem at Droef
Many inspiring things to do for time-verdrife! J

Because you students are usually quite poor
Like this guy here from the States
I share with you some organic spice-nuts
So please share them with your housemates!

Yours sincerely,

Saint Nicholas 2007

PS Be good this year!

...motherfucking hippies...


Sad & Valleysealley inspireert Droef tot dichten

Studenten ten onder aan eigen rijmelarij?

Het grote gevaar van een teveel aan poëzie in het dagelijks leven wordt nog niet algemeen erkend door de geneeskunst. Men zij gewaarschuwd: slachtoffers van gedichten kunnen zich dus niet laten oplappen met homeopathische verdunninkjes of acupuncturele prikacties. Noch zullen ze van een arts een recept voor chemische oorlogsvoeringsmethoden (Prozac) kunnen krijgen of een verwijsbriefje voor het RIAGG. Hen resten slechts twee mogelijkheden: overgaan tot zelfmedicatie (THC, alcohol, endorfinen) met alle nadelige gevolgen voor geest respectievelijk lichaam van dien, òf vrijwillige geestelijke euthanasie met behulp van, jawel, NOG MÉÉR POËZIE.

De grote vraag luidt natuurlijk: werd met het instellen van de “Sad & Valleysealley poëziepagina” in de vorige Droevendalia BEWUST toegewerkt naar het in gang zetten van een vicieuze poëzie-cirkel? Was Eelke (95), de samensteller van de poëziepagina, zich van dit alles bewust? Is hij speciaal naar Lieve Mona verhuisd om de aan die barak gerichte brieven inzake deze problematiek op rijm te gaan beantwoorden? Het lijkt verstandig de symptomen en achtergronden van deze bedreiging van onze woongemeenschap nader uiteen te zetten.

Laten we even een artikel ter herinnering brengen dat deze maand in alle wetenschapsbijlagen verscheen: een variant op het standaard dubbele-spleet experiment toonde ondubbelzinnig aan dat meten en weten niet samen kunnen gaan.

een patroon dat bekoort
door vastlegging verstoord

De kwantummechanica laat ons zien dat gevoelens en gedachten alleen dan werkelijk beleefd worden wanneer ze in de geest vrij spel hebben: rond kunnen fladderen, met elkaar kunnen interfereren, elkander in euforie versterken en bij pijn uitdoven. Het BESCHRIJVEN van een geestelijke belevenis echter, neem hier nota van, LEGT DIE BELEVENIS VAST, hetgeen een gigantische invloed heeft op het kwantumgetal van jou en je belevenis!

Hoe kan een dagboek geestelijke nood lenigen?

Omdat je je problemen van je afschrijft. Heerlijk voor Linda (95), dat ze door het schrijven van een gedicht voor een moment van haar ergernis over vieze yoghurtbakjes af is (zie de vorige Droevendalia of hierboven). Fantastisch voor Mark (99) dat hij door het bedrijven van poëzie even verlost is van het hem achtervolgende trauma van zijn door Linda (95) misverstane uitgestoken tong. Alle Droevendalers kunnen door de geplaatste gedichten geëmotioneerd, geïnspireerd of anderszins geraakt worden. Misschien herkennen ze er iets in. Is van hen ook wel eens een lichaamsdeel onheus bejegend of zonder respect behandeld. Of voelen ze eens wat ze anderen aandoen wanneer ze zich op de, in het gedicht beschreven, schandelijke manier van hun vieze yoghurtbakjes ontdoen. Maar er is dus meer… tevens is namelijk kunst geschapen.

het probleem wordt gebruikt
bij het creëren van een gedicht
het gevoel wordt gefnuikt
en door het scheppen verlicht

Het rotste probleem wordt in de poëzie een mooie belevenis. Kunst, mijns inziens het mooiste wanneer het pure l’Art pour l’Art is, gaat niet samen met een paar voeten aan de grond.

het gevoel vergroeit met het gedicht
wordt voor altijd gewijzigd,
onherroepelijk verdicht

Gevoelens worden anders, men komt in een droomwereld terecht. En wat is er fijner, wat heeft een mens meer nodig, zowel in tijden van vertwijfeling als van geluk? Voor niet-blowers en bescheiden drinkers is poëzie in de ruime zin van het woord de enige mogelijkheid tot ontstijging. Hetzelfde geldt voor proza en voor dagdromen überhaupt. Wat is belangrijk in het leven: iets echt meemaken? Of volstaat erover dromen? Is er wel een verschil?

naalden noch draden
konden mij hechten aan het leven,
doch gedachten over daden
doen mij het zwevend beleven

Rudi ter Haar schreef het volgende gedicht, getiteld “De uitvinding van de romantiek”:

De zon gaat onder,
Ik voel me bijzonder.

Heeft hij een zonsondergang beschreven? Heeft hij zijn gevoel bij een zonsondergang verwoord? Of heeft hij zijn zonsondergangsgevoel gebruikt voor het scheppen van kunst om de kunst? Beleeft hij, bij de volgende zonsondergang die hij aanschouwt, de ondergang van de zon of zijn gedacht, de schoonheid, romantiek en humor van zijn poëzie? Om Hanno (ex-67) van Wonder Bakfietsverhuur en Flip (ex-55) van Bakfietsverhuur Het Haasje uit Droevendalia nr 18 van maart 1996 te citeren: “DIT IS ECHT TE GEK VOOR WOORDEN!!! WIE DOET IETS TEGEN DEZE WAANZIN?!”

Niemand. De gedichtenpagina op het internetpodium van Sad & Valleysealley (95) wordt voller en voller. Koppijn wordt bestreden met een gedicht als blijkt dat alcohol niet werkt. Men leeft op papier! Men wil het beleefde aan anderen laten lezen, anderen deelgenoot laten zijn van de eigen innerlijke bespiegelingen en men trekt deze zodoende mee in het moeras van verdichting van belevenissen waarin hij/zij zelf ronddrijft. Ik lach om de gedachte dat dromen je zouden helpen het dagelijks leven aan te kunnen. Een schijnwijsheid, aangehangen door alternatievelingen binnen de hierboven vernietigde geneeskunst. Driewerf neen! Want is het niet veeleer zo dat nachtelijke dromen de volgende dag met een ondraaglijke hoeveelheid te verwerken belevenissen belasten? Verdichting wordt namelijk beleefd als waarheid. En zo is het ook met poëzie. Men schrijft zichzelf de grond in! Kunst beïnvloedt de geest op exact dezelfde manier als LSD, hasj, heroïne, paddestoelen, XTC, suiker en house dat vermogen.

“Ik hoor gerammel!”
“Het is je filosofie, ze is gammel.”

“Ik hoor, ik hoor… een gedicht!”
“Het is je hoofd, het wordt heringericht”

“Ik zie, ik zie, ik zie een wonder!”
“Dat hoop je, je vlucht slechts voor gevreesd gedonder”

De gefantaseerde beleving

Een jaar geleden maakte ik een ommetje over Droevendaal. Het was nacht en er hing een door de lantarenpalen zacht verlichte nevel. Het mooiste meisje van de wereld, dat ik om die reden nooit heb durven aanspreken, hield een kampvuurfeestje op Droef. Zij was in mijn gedachten tijdens die wandeling, die ik opgenomen heb op videoband. Stap. Stap. Stap. Stap. Verder stilte, de hele tijd stilte. Ik sprak haar aan, in gedachten, en tevens was er kunst, schoonheid in het moment. Vervolgd door een opname van tien minuten een kaarsvlammetje op tafel in de verder donkere keuken en stilte. Gedachten toch geuit in een of andere slavische taal zodat ze alleen voor mezelf verstaanbaar waren. Gemaakte beleving, echt, puur, maar niet echt. Wilde ik het echt beleven?

Doet hoop leven?
Ja,
want hoop doet beleven
(in dagdromen)

De euforie en de kater erna

Op Yabbe Dabbe Droef (dan wel “Hof der Zotheid”, “In de Rukkende Baviaan” of “Zes keer op een dag is nog niks”) (97) hebben we dankzij drugs in de vorm van taboeloze gesprekken, wilde gevechten en keiharde house, een ongekend hoogtepunt beleefd vorig jaar september/oktober. Daar konden we op een gegeven moment niet meer overheen hetgeen een gigantische kater opleverde. Over het uitgewerkt raken van drugs zong K’s Choice in die tijd:

It’s over now, I’’m cold, alone
I’m just a person on my own.
Nothing means a thing to me,
no nothing means a thing to me.

Oftewel: Wat is de zin van alles? Werkelijke beleving, verdichte beleving noch verdoving vermogen de mens duurzaam gelukkig te maken.

Het leven is elders (Milan Kundera)

Barak 95 bloeit. De huiselijkheid, de gezellige drukte. In gedachten en soms op papier beleef ik het mee terwijl ik er in werkelijkheid nooit ben. Eigenlijk is dit stukje (aap uit mouw) een volslagen mislukte, want met niets met de zaak van doen hebbende overwegingen gevulde (dat stomme gescheld op poëzie en drugs! – en dat nog wel binnen de houtwal rond Droevendaal –) ode aan het leven op barak 95.

Valentijn van 't Riet (97)
in Droevendalia nr 37 (6 november 1998)

 
 

Droevendaal

Voorbij de stad, voorbij
de vingers van de wet
bloeit een idylle

Een zoete droom
die nooit eindigt
een langgerekt eiland in de tijd

Laat uw wagen varen
en betreedt het paradijs
praat als Franciscus met
de hoenders, de honden

De burgemeester ontvangt u
in een stolp van rook
onder zijn arm het Anargisties Manifest
een niet-westers college

Noordenwind knaagt waardig aan de zomer
blaast rimpels in de wangen van de beek, wietplanten
buigen vol eerbied

Op spiegende vijvers drijven wolken binnen
de avondlucht spint trage draden regen
tussen bomen

Die lispelen verstrooid
hun eigen taal

Droevendaal

Sebastiaan van Duuren, Uit: Gelderland, Literaire reis langs het water, Stichting Achterland 2005, ISBN 90 74927 32 7

Leve Droevendaal

Ik woon op de barakken met zo’n koude naam
Het is hier zo gezellig met bloemen op het raam
Er kraait geen haan de kater slaapt vanochtend lekker uit
Het vriest een graad of dertig, we eten vla met fruit
We hebben hier warm water, een douche en ook C.V.
Die is nu dichtgevroren maar daar zitten wij niet mee
We trekken nog een trui aan en slapen allemaal
Op een hele grote hoop: Leve Droevendaal

Leven in de winter hier Droef is echt een feest
Ik ben gewoon nog nooit zo blij geweest

Ik woon op de barakken met zo’n vage naam
Het is hier zo gezellig met nederwiet voor het raam
Het stikt hier van de katten, geen haan die daar naar kraait
De stormen zijn begonnen, de was is weggewaaid
We hebben hier een oven, een koelkast en een bank
Die ligt nu vol met blaadjes dus we zitten in de stank
We draaien er nog eentje en slapen allemaal
Op een hele grote hoop: Leve Droevendaal

Leven in de herfst hier op Droef is echt een feest
Ik ben gewoon nog nooit zo blij geweest

Ik woon op de barakken met zo’n leuke naam
Het is hier zo gezellig, we springen uit het raam
Het stikt hier van de katers, de haan kraait ‘s ochtends vroeg
Het vuur laait hoger o want er is nog hout genoeg
We hebben hier een moestuin, een geit een hoop compost
De berenklauw tiert welig, we eten pompoenkost
We zingen nog een liedje en slapen allemaal
Op een hele grote hoop: Leve Droevendaal

Leven in de zomer hier op Droef is echte een feest
Ik ben gewoon nog nooit zo blij geweest

Ik woon op de barakken met zo’n trieste naam
Het is nier niks gezellig met een maaier onder het raam
De hanen schreeuwen lelijk, de katten zijn weer krols
Mijn bek smaakt als een gympie na een kratje bols
Ik moet de keuken boenen, jongens wat een pret
Er wonen hier acht mensen, allemaal bezet
Om 11 uur gaan ze slapen niemand die ze dan nog ziet
Ze willen fris weer op, dat is toch droevig, niet?

Leven in de lente hier op Droef, hoezo een feest
Ik ben gewoon nog nooit op Droevendaal geweest

Arjen Verschuur, februari 1991

Luister!

Partjes

Partjes,
Je hebt ze in veel soorten
Ze trekken meisjes aan
Je kunt er uren naar kijken
Vooral aan de waterkant
En voor mijn part
Mag dit hele land
Overlopen van de partjes

Linda

Melkflessen

Ik dacht steeds dat dat benen waren,
tot ik onaardig was,
en bleek,
dat het misschien wel geen benen waren,
wat ik tegen mijn hoofd geramd kreeg

Linda

Change

Change,
The piano?
The pianoman?
Both?
that´s too heavy.
I can´t do this no more..

Linda

Konijnen Grasmat Koeien

Het wordt allemaal maar ingewikkeld:
de konijnen beinvloeden de grasmat
de grasmat beinvloedt de koeien
de koeien beinvloeden de grasmat
de grasmat beinvloedt de konijnen.

Maar hoe ?

Jasja (35)

Konijnen grazen

Konijnen grazen
de koe de dood in terwijl
de boterbloem bloeit.

Jasja (35)

Machiavelli

helaas, helaas, het mocht niet baten,
uwen barak waart geheel verlaten
dus onderneemt nu maar zelf gezwind,
den barren tocht door weer en wind

Maja (33)

Wat Gek

Wat gek
er woont een kabouter met een voorhamer in mijn hoofd
Als hij nu niet steeds aan het verbouwen sloeg,
Zou het veel fijner zijn in mijn bovenkamer
Gister probeerde ik hem te doden met alcohol,
Maar hij kon goed zwemmen
Wat gek, ik wist niet dat kabouters konden zwemmen…

Linda Haarsten (95) (63)

Gelijkwaardigheid

Yoghurt uit een bakje
Het bakje omgespoeld in de gootsteen,
Of vies op het aanrecht laten staan
Evenveel irritaties aan elkaar
Hoe rechtvaardig.

Linda Haartsen (voor Mark)

Voor lindahaha

Zowel de uitgestoken hand
als de uitgestoken tong
vormen samen een verband
van een vriendschap die begon
toen de aarde nog een kind was
en de schatten ongeschonden
steek je tong uit naar eenieder
met je handen vastgebonden

als reactie op linda’s statement (steek je nou niet je tong uit? Ik zie liever een smile.)
Mark van Passel (99)(61)

Het konijn

zomer is fijn,
ik ben een konijn
kwam ik in een strik,
dan werd ik minder dik
ik hip met grote pas,
of ik eet gras
einde gedicht

Linda

Kleurtjes

Als blauw rood zou zijn,
leek de wolkenhemel wel een roodwitte paddestoel
Als blauw groen zou zijn,
Kon je in het vliegtuig grazen
Als blauw roze zou zijn,
hadden we homo-paradise on earth
Als blauw geel zou zijn,
leek de lucht wel 1 grote valkparkiet
Als blauw zwart zou zijn,
zou ik mijn kisten niet kunnen vinden
Om verwarring te voorkomen, is blauw dus gewoon blauw!

Linda

Eelke

soms denk ik
soms niet

Linda

Leven

vlinders in mijn buik
amoeben in mijn darmen
wormen in mijn lever
durf te leven

Linda

Lenteliefde

Later, als ik groot ben
Ga ik vliegen
Nu zweef ik net
Met mijn beentjes boven de grond
Toch handig
Die vlinders

Linda

Boterham met kaas

Daar, nu nog veraf
ligt mijn vriend
in de koelkast
We passen op elkaar
door een smeersel gekoppeld
Elkaar ontmoeten mag niet
dan wacht ons een gewisse dood
Ik voel me Romeo en Julia

de boterham

De dominee in opspraak

Onze vader
oh ja, delen we die dan, hij is toch geen sunny-boy?
Die in de hemelen zijt
kunt u dit adres iets nader specificeren, ik ken maar 1 hemel
Uw naam worde geheiligd
hoe heet papa dan?
Uw koninkrijk kome
zo, meneer heeft niet genoeg aan 1 hemel?
Uw wil geschiede
nietus, want ik ben puber
Gelijk op de aarde
welja, zadel ons er maar mee op
Als in de hemel
uniforme regels
Geef ons heden ons dagelijks brood
maar ik wil cruesli met yoghurt?!
En vergeef ons onze schulden
Dan ook gelijk de oplopende schuld bij de melkboer?
Gelijk ook wij vergeven onze schuldenaren
Laat dat duppie maar zitten..

Linda

Bouwvakker

Ik doe niet meer,
bekijk het allemaal
Ik wordt bouwvakker!

Linda

De alcohol

Ik wordt van binnen verrot
Alcohol sloopt mijn ingewanden
Mijn hersens kunnen niet goed denken
Handjes bibberen en trillen
Daglicht doet pijn aan mijn ogen
(En toch...vind ik het gewoon lekker)

Anoniem, maar voor de statistiek 'lin'

Ziezo, een lentegedicht.

De bomen, de bomen, de blaadjes!
De bloemen, de bloemen, de bijtjes!
Huppel, huppel, knuffel!

Petra

Kleurtjes, vervolg

Om verwarring te voorkomen
hield de Here blauw maar blauw
Had hij voor blauw, wit genomen,
was de hemel veel te flauw.

Kobus

Schaatsen

Wielen of ijzers?
Asfalt of ijs?
Limonade of chocomel?
Bier of berenburg?
Viking in spe,

Lin

De zon en de maan in kabouterland

De zon schijnt,
middenop de bolletjes van Paulus en Paula
Omdat de zon schijnt,
worden ze verliefd
' s Nachts schijnt de maan,
sex is fijn
Het is lente

Linda

Blond en Blij

Blond en blij
zij houdt van mij

Floris

 

 

                                                  Droevendaal, de zomer

 

 


Droevendaal, de zomer

luister op tjoetjoeb

Er is geen weg die ik hier kan bewandelen
alle paden overgroeid met braam
ik kan dan wel een aantal bessen consumeren
maar in de herfst is dat ook al weer gedaan

de dagen kabbelen hier rustig voort
de sloot zit alweer vol met eendenkroos
ik hoor een zachte warme stem, de koffie geurt
Jazz valt hier al lang niet meer weg te denken
ik kom, jij gaat, anderen die twijfelen
alleen de katten hebben hier hun vast adres
en als de eenvoud hier ook komt te verdwijnen
behoud dan toch
dit kleine hoopje vreugde

...en bak brood, eet samen
geef elkaar vijf kussen, laat een ander er ook tussen, en verleer nooit
om te dansen in de regen, als het kan ook zonder kleren
eet radijzen bij de vleet
en vergeet nooit
dat het hier altijd zo is gegaan

Droevendaal, in de zomer
de wiet groeit er weeldig, en ik heb honger
de meisjes op reis, de raapsteel in bloei
een stukje courgette waar een schimmel op groeit
Ik wandel door de jungle
de kippen verdacht stil
ik zie jou staan, kopje thee in de hand
ik zeg kom maar mee
ik weet wat je voelt
Droef in de zomer
tot de spinazie weer bloeit

Roeland Cortois 2012

Last edited: 2014-07-23 13:14:31 by Roeland